Ο Κώστας Χολίδης γράφει για την ομάδα μπάσκετ των γυναικών που κατέκτησε το Πρωτάθλημα με όπλο της τη δουλειά και τον σωστό προγραμματισμό.
Ο τίτλος του Πρωταθλήματος ντύθηκε πράσινος δικαιώνοντας απόλυτα τις προσπάθειες που έκαναν όλοι στο τμήμα μπάσκετ των γυναικών.
Αυτό ήταν και το μυστικό της επιτυχίας αφού από την πρώτη αγωνιστική μέχρι και το τέλος ο Παναθηναϊκός έδειχνε και ήταν όχι μόνο ομάδα αλλά μια μεγάλη οικογένεια. Σε κάθε καλάθι σε κάθε προσπάθεια το Τριφύλλι έμοιαζε να είναι μια καλοδουλεμένη μηχανή. Τα γρανάζια της είχαν το κάθε ένα το δικό της ρόλο. Μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία αφού χρειάζονται όλα τα κομμάτια για να ολοκληρωθεί ένα παζλ.
Κανένα μέλος της ομάδας δεν είπε ποτέ ότι ο Παναθηναϊκός πάει για πρωτάθλημα. Μέσα από τη δουλειά τους και τα αποτελέσματα στο γήπεδο οι πράσινες άρχιζαν να χτίζουν την ψυχολογία τους και για να περπατούν την εμπειρία τους όπως λέει και για την ανδρική ομάδα ο Αργύρης Πεδουλάκης.
Όπως και πέρσι έτσι και φέτος το Τριφύλλι ήταν ένα κράμα έμπειρων αθλητριών με νέες και ταλαντούχες. Το κοινό στοιχείο για όλες τους ήταν η θέληση για δουλειά και η δίψα για διάκριση.
Μέσα από αυτά τα στοιχεία ο Παναθηναϊκός κατάφερε να καλύψει τις όποιες αδυναμίες του αλλά και τις ατυχίες του με τους τραυματισμούς. Τους τραυματισμούς που στοίχισαν στο Τριφύλλι το Κύπελλο, αλλά το Πρωτάθλημα μέσα στη Λεωφόρο δεν μπορούσε να χαθεί. Ο "Τάφος του Ινδού" έγινε απόρθητο κάστρο για τα κορίτσια τα οποία κράτησαν το απόλυτο της έδρας τους.
Τα συγχαρητήρια αξίζουν σε όλα τα μέλη της ομάδας από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας και τα πανηγύρια αποτελούν την προσωπική δικαίωση για τους κόπους όλων.
Υ.Γ. 1 Οι εκπλήξεις συνεχίζονται και μετά την Ξανθή που συνομίλησε μαζί έρχεται μία ακόμα...
Υ.Γ. 2 Για το θέμα του βόλεϊ περιμένω να τοποθετηθώ όταν τελειώσει η φαρσοκωμωδία με τον Ηρακλή για να ασχοληθούμε με τα του οίκου μας είτε ο Παναθηναϊκός θα παίξει του χρόνου στην Α1 είτε στην Α2.
Και για το φινάλε....
Αυτό ήταν και το μυστικό της επιτυχίας αφού από την πρώτη αγωνιστική μέχρι και το τέλος ο Παναθηναϊκός έδειχνε και ήταν όχι μόνο ομάδα αλλά μια μεγάλη οικογένεια. Σε κάθε καλάθι σε κάθε προσπάθεια το Τριφύλλι έμοιαζε να είναι μια καλοδουλεμένη μηχανή. Τα γρανάζια της είχαν το κάθε ένα το δικό της ρόλο. Μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία αφού χρειάζονται όλα τα κομμάτια για να ολοκληρωθεί ένα παζλ.
Κανένα μέλος της ομάδας δεν είπε ποτέ ότι ο Παναθηναϊκός πάει για πρωτάθλημα. Μέσα από τη δουλειά τους και τα αποτελέσματα στο γήπεδο οι πράσινες άρχιζαν να χτίζουν την ψυχολογία τους και για να περπατούν την εμπειρία τους όπως λέει και για την ανδρική ομάδα ο Αργύρης Πεδουλάκης.
Όπως και πέρσι έτσι και φέτος το Τριφύλλι ήταν ένα κράμα έμπειρων αθλητριών με νέες και ταλαντούχες. Το κοινό στοιχείο για όλες τους ήταν η θέληση για δουλειά και η δίψα για διάκριση.
Μέσα από αυτά τα στοιχεία ο Παναθηναϊκός κατάφερε να καλύψει τις όποιες αδυναμίες του αλλά και τις ατυχίες του με τους τραυματισμούς. Τους τραυματισμούς που στοίχισαν στο Τριφύλλι το Κύπελλο, αλλά το Πρωτάθλημα μέσα στη Λεωφόρο δεν μπορούσε να χαθεί. Ο "Τάφος του Ινδού" έγινε απόρθητο κάστρο για τα κορίτσια τα οποία κράτησαν το απόλυτο της έδρας τους.
Τα συγχαρητήρια αξίζουν σε όλα τα μέλη της ομάδας από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας και τα πανηγύρια αποτελούν την προσωπική δικαίωση για τους κόπους όλων.
Υ.Γ. 1 Οι εκπλήξεις συνεχίζονται και μετά την Ξανθή που συνομίλησε μαζί έρχεται μία ακόμα...
Υ.Γ. 2 Για το θέμα του βόλεϊ περιμένω να τοποθετηθώ όταν τελειώσει η φαρσοκωμωδία με τον Ηρακλή για να ασχοληθούμε με τα του οίκου μας είτε ο Παναθηναϊκός θα παίξει του χρόνου στην Α1 είτε στην Α2.
Και για το φινάλε....
No comments:
Post a Comment